ik ben er

welkom

2006-04-04T06:23:00.000+02:00

link

2006-01-22T07:43:00.000+01:00

HALLO ALLEMAAL
WELKOM OP MIJN BLOG
DIT BLOG IS TEN EINDE
IK BEN VERDER GEGAAN OP LINK
VERHALEN EN GEDICHTEN
DAAR SCHRIJF IK IEDERE DAG EEN STUKJE
DUS OOK VOOR DAAR
WELKOM

Op weg naar Duitsland

2005-11-27T17:49:00.000+01:00

Vol bepakt op weg naar Duitsland. Vlnr. Ik, Nel, Joop en ma. Ik was op weg naar Duitsland om te gaan werken bij oom Ton en tante Coby. Die hadden een cafe en discotheek in Lunden een klein plaatsje in de buurt bij Heide (Holstein). Joop en Nel gingen op vakantie. Dus konden we mooi met zijn drieen daar heen rijden. (Alleen had ik het ook nooit gevonden hoor). Alle drie op de brommer. Wat een belevenis. We zijn met de veerboot en hebben daar op de grond gepiknickt. Dat we bekijks hadden hoef ik niet te vertellen. De mensen zullen wel gedacht hebben, o je dat zijn zeker Hollanders. Ik weet ook nog dat ik mijn bagage bijna verloor omdat ik het niet vast genoeg gemaakt had. Dus moesten we onderweg eerst nog snelbinders kopen.
Ma en pa kwamen afschijd van ons nemen.

Dat was thevens mijn jeugd en en leven in Nederland, want ik ben in Duitsland blijven "hangen". Verder ga ik niet met mijn blog. Ik ga wel met een nieuwe beginnen maar moet eerst nog overleggen hoe en wat. Ik hoop dat het voor iedereen leuk was om te lezen. Ik heb het in iedergeval met plezier geschreven.

Madurodam

2005-11-27T17:42:00.000+01:00

Met tante Truus, Martin en Eric naar Madurodam. Ik was een paar maanden bij oom Wim en tante Truus in huis. Truus was erg ziek en lag in het ziekenhuis en er moest iemand bij de kinderen zijn, dus was ik daar.

Oei

2005-11-27T17:37:00.000+01:00

Nou ook bij deze foto zei oei. Ook daarvan wist ik niks meer en vond hem tussen de foto's. Ik weet er ook verder niks van te vertellen.

Bij tante Mina

2005-11-27T17:20:00.000+01:00

Op bezoek bij tante Mina en Oom Jan.

Tante Mina is (was) een tante van ma een zus van mijn opa. Zij woonden in Zutphen. Ook daar was ik vaker op vakantie. Naast tante Mina was een slager en die hadden een dochter van mijn leeftijd. Daar speelde ik altijd mee. Maar ik weet echt niet meer hoe zij heette. Tante Mina had in de voorkamer een orgel staan. Daar mocht ik altijd op spelen. Dat die mensen niet horedol geworden zijn, ze hebben nooit gezegd, hou nou maar eens op. Ik heb er heel wat op geklimperd. Ook hadden ze in de werkplaats een stuk of 3 honden. Dus daar was ik ook vaak te vinden. Ik vond het altijd zielig dat ze nooit in huis mochten. En als er eens 1 in huis mocht, dan moest hij op een kleedje liggen en mocht er niet afkomen. Zielig hoor. Vind ik nog steeds.

Op de bovenste foto sta ik met pa en hier beneden met ma.

Strand

2005-11-27T05:13:00.000+01:00

Nou vraag me niet wie en waar deze foto gemaakt heeft en is, ik zou het niet weten. Ik vond hem toevallig tussen de oude foto's en dacht poeh ben ik dat? En ja hoor, dat ben ik. Ik denk dat ik daar niet op strand voorbereid was. want ik had schoenen met hakken aan. Het is alweer jaren geleden dat ik aan zee was. We waren (toen was ik al getrouwd) eens aan zee toen het schip van radio Veronika gestrand was. Radio Veronika was vroeger mijn lievelings zender. Hij bracht zaterdags de top 20 en het was de muziek die ik graag hoorde. De radio kijhard aan en mijn ouders vertwijfeld. O ja, je had vroeger van die radio's die, als je hem aanzette, het een paar minuten duurde voor er wat uitkwam. Daar heb ik de familie ook vaak mee op stang gejaagd. Als ik weg ging of naar boven, dan zette ik de radio aan, het geluid helemaal hoog gedraaid en dan weg. Het was me dan een herrie als hij aanging. En ik maar lachen.

Dat doet me denken aan de tijd dat ik bij Raming (warenhuis) werkte. Daar had ik 'smaandags vrij en terwijl ma de was deed, buiten, want we hadden nog geen wasmachine, moest ik het huis schoonmaken. Boven moest ik bedden opmaken, stoffen en stofzuigen. Meestal had ik er helemaal geen zin in. Als dan de stofzuiger aan de beurt was, zette ik hem aan en ging intussen een boekje lezen. Tot ma het door kreeg en stiekum naar boven kwam. Toen was het natuurlijk voorbij. Als ik dan beneden aan de gang ging, kwam de radio kijhard aan. Vaak was ik tussendoor aan het dansen terwijl ik mezelf in het raam kon zien. Ook dat was voorbij toen ik op een gegeven moment zag dat ma en de buurvrouw naar me stonden te kijken en aan het lachen waren. Had ma toch extra de buurvrouw gehaald. Moet je kijken hoe Mieke de kamer schoonmaakt. Het zal ook best een mooi gezicht geweest zijn.

Diet en ik

2005-11-27T04:51:00.000+01:00

Diet Huuskens en ik hebben ons in het Juliana rusthuis leren kennen. We woonden er zamen intern en waren sinds dien veel bij elkaar. Diet was in de keuken als dieet ass. en ik was op de afdelingen. Ook dat was een leuke tijd. We hebben een brommer gekocht. Diet een witte en ik een rode. Daarmee waren we heel wat onderweg. Naar Schevenigen, naar Rotterdam ed. Diet had ook een bandrecorder. Daar hebben we lol mee gehad. We lieten een plaat zachtjes spelen en wij zongen dan uit volle borst mee. Meestal hadden we platen van Simon en Carfunkel. Maar dat we geen super stars waren hoef ik niet te vertellen.
Hier zitten we zamen op Diet haar brommer. Die kleine dreumis die daar staat is Wessel(tje) en die oude man is buurman Boonders.

Lezen

2005-11-27T04:43:00.000+01:00

Hier nog een kiekje als ik aan het lezen ben. Uren lang kon ik lezen. Boek na boek. We waren lid van de bibliotheek , daar gingen we 1 keer per week heen en namen 3 boeken mee. Die gingen nooit ongelezen terug.

Krulspelden

2005-11-26T16:36:00.000+01:00

En zo liepen we iedere zaterdag. 'sMorgens werden er krulspelden gezet, een hoofddoek om en dan maar wachten tot het droog was. Je ging zo boodschappen doen en alles. Wat maakte het uit. Iedere vrouw liep zo op zaterdag. Nou ja iedere, veel vrouwen.

Taiile

2005-11-26T16:15:00.000+01:00

Tjonge, jonge wat een taille. Om jaloers op te worden. Die taille is dus al een paar jaartjes verdwenen. Vraag me niet waarheen, ik weet het niet.

Ik was ook op dansles. Dat vond ik altijd prachtig. Heb voor brons en zilver gedanst. En dan nog een derde jaar. Toen heb ik meegeholpen omdat er meisjes te weinig waren. Ik vergeet nooit meer dat ik eens opgehaald werd door drie jongens van dansles. Ze waren met de auto. Kwamen mij halen en we moesten toen nog een ander meisje ophalen. In ieder geval stonden ze voor de deur vroegen of ik mee ging. Ik naar ma , ma ik ga weg hoor, ik word opgehaald. O, zei ma, door wie? Ach door een paar jongens van dansles. Ma zag die drie jongens en zei, nee hoor daar ga je niet mee. Ik zei, natuurlijk ga ik daar mee. Ik nam mijn jas en weg was ik. We hebben dat andere meisje opgehaald en zijn toen naar dansles gereden. Toen we daar aankwamen, o jee, daar stonden pa en ma helemaal in paniek. dus mocht ik gelijk weer mee naar huis. Kwaad dat ik was. Een klein beetje kan ik het nu wel begrijpen natuurlijk. Maar toen................

Vriendinnen

2005-11-26T16:03:00.000+01:00

We zijn lang vriendinnen geweest. Jannie de Jong en ik. Tot Jannie heel vroeg moest trouwen. Toen liep het een beetje dood. Maar dat was ook geen wonder, vind ik nu, want we waren nog teenagers. Jannie had de zorg voor kind en man en ik leefde nog in mijn teener tijd. Dus de verschillen werden toen veel te groot. Maar het is wel jammer.

Schaatsen

2005-11-26T04:43:00.000+01:00

Het waren mooie winters toen. Er ging geen winter voorbij of je kon op het ijs schaatsen. Ik heb het geleerd op schuitjes. Die dingen die je onder je schoenen kon binden. En wat kon er mooier zijn als even over de straat lopen en je schaatsen aantrekken en dan op het ijs. Ik weet nog dat ik van Sinterklaas schaatsen met schoen (schoonrijders) gekregen heb. Er zaten van die tanden vooraan de schaats. Jeetje ,wat ben ik vaak op mijn kont gevallen en op mijn knieen en ellebogen. Ik had die winter blauwe knieen en ellebogen, het leek erop dat ik mishandeld was zo gevaarlijk zag het eruit. Maar opgeven? Nee hoor. Alsmaar verder en iedere keer weer op mijn snuff..........De aanhouder wint.

Op de Gouwe

2005-11-26T04:25:00.000+01:00

Daar loop ik dan. Op de Gouwe. Het is niet vaak gebeurd dat de Gouwe dichtgevroren was. Maar ik heb het meegemaakt en toevallig was ik bij oma en opa. Er zal dat jaar ook wel een elf steden tocht geweest zijn denk ik maar zo. Ik had net een nieuwe jas aan en was er heel trots op. Ik weet nog dat ik die jas alleen hebben wou omdat er een aangenaaide sjaal aanzat. Vond ik mooi.

Wat ik ook nooit vergeten zal, in Waddinxveen is er een hele grote hefbrug. Op een dag nam opa mij mee en zei, we gaan ergens heen. Vertelde mij niet waar we heen gingen. Het was midden in de zomer en we liepen naar de brug. We gingen midden op de brug staan en toen zei opa , nu moeten we even wachten. Toen gingen de hefbomen dicht en de brug ging omhoog. Ik kwam eerst in paniek maar opa stelde mij gerust. Het was toen heel spannend. De brug hoog en ik er bovenop. Dat beleefd ook niet iedereen. Van het uitzicht heb ik niet veel gezien. het was voor mij toen veel spannender om boven op die brug te staan. Opa kende die brugwachter heel goed en had het met die man afgesproken. Jammer dat er geen foto's van zijn. Maaar ik heb het nooit vergeten. Opa was de beste.

Els en ik

2005-11-25T18:48:00.000+01:00

De twee zussen. Ik geloof dat Joop deze foto gemaakt heeft.

Ik heb nog twee leuke dieren verhalen. Els had muizen. Witte muizen in een terrarium. Ja leuk hoor en het werden er als maar meer. Ze stonden in het achterhuis. Op een dag wou ze geloof ik de kooi schoon maken of zoiets. In ieder geval, waren opeens alle muizen uit de kooi. En onze grote dierenvriend Els sprong boven op de koelkast, de benen in de lucht en was doodsbang. Er was 1 muis die de regenpijp hoog kletterde en de rest rende overal heen. En Joris rende achter de muizen aan, die werd helemaal gek. Hij wist niet welke muis hij het eerst nemen moest. Maar het mooiste was de muizen bezitster Els op de koelkast.

En toen was het een keer dierendag. We hadden een hele grote fles, waar goudvissen inzaten. Pa zei, nou het is dierendag, laat ik de vissen maar eens schoon water geven. Een goed idee natuurlijk. Hij nam de fles en liep ermee naar de wc, om daar de helft van het water af te gieten.Maar, waar hij niet mee gerekend had, Die fles was natuurlijk heel zwaar. Hij was zo zwaar, dat pa hem niet meer kon houden en de fles tegen de wc liet donderen. Nou, de fles kapot, de vissen in de wc. Vissen weg. Dus mensen als jullie eens in de riolering een paar goudvissen zien, die zijn van ons hoor.

Namaak moeder

2005-11-25T04:41:00.000+01:00

En hier sta ik met Martin. Martin is de zoon van oom Wim en tante Truus. Ook Martin is al getrouwd en heeft zelf een zoon. Het is allemaal niet zo erg dat de neven ouder worden, maar je word het zelf ook.

Ik vind het jammer dat ik geen foto heb van oom Ton en tante Coby. Dat is ook een broer van mijn moeder. Maar daar kan ik geen foto van vinden.
Hier ben ik met "klein" Wessel. Wesseltje is de zoon van oom Wessel en tante Gerda. Het ziet er best uit vind ik. Wessel(tje) is ook al lang getrouwd. moet je na gaan. Waar is de tijd gebleven.

De drie dames

2005-11-25T04:31:00.000+01:00

Nou ja, dames? Ik weet niet waar we daar zijn. Ik denk ergens op vakantie. En omdat ik niet weet waar we daar zijn. kan ik er ook niet veel over schrijven. Maar ik vond het een leuk plaatje. Vlnr. Ik, ma en Els.

Joris

2005-11-24T06:11:00.000+01:00

En dan was er nog Joris. Joris was eigenlijk Els haar hond, maar was thevens een familie lid voor ons allen. Het was een lief dier. En zo "makkelijk". De voordeur open en Joris ging wandelen. Nog jaren later, toen Joris al lang dood was, liepen er nog steeds honden in de buurt, die sprekend op Joris leken. Hoe dat wel kan??? De hele buurt wist wie hij was. En als Joris weer eens uren lang weg bleef, dan wisten wij dat er een loopse hond in de buurt was. Vaak werd hij door het baasje van de loopse hond weer naar huis gebracht. Maar de volgende dag was het precies hetzelfde. Joris zat weer op wacht bij een loopse teef.

Ook hebben we eens krielkippen gehad. Die hebben niet lang geleefd. Het was de braadpan die riep "spring er in spring er in". Ik weet niet meer of ik er van gegeten heb, maar Els in iedergeval niet. Die was heel kwaad.

We hadden ook eens een jong musje. Die hadden we opgepeppeld. Hij vloog altijd dwars door de kamer. Had geen kooitje. Op een dag ging Els naar school en werd door ma uitgezwaaid. Dus ma staat voor het raam, neemt een stap terug en hoort krak onder haar voet. Dat was dus thema Tjilpie. Weg was hij.

En dan hadden we nog parkieten. Dat waren in die tijd mijn "lievelings" dieren. Als ik de radio een beetje harder zette, begonnen die dieren te snetteren als een gek. Hoe harder de radio, des te harder begonnen die twee herrie te maken. Ik heb ze toen vaak vervloekt. O ja, nog een verhaal over de parkieten. Joop nam voor de eerste keer Nel mee naar huis. Nou dat was natuurlijk al een belevenis. Toen gingen we eten. Eerst was er soep. Pa wist niks anders te doen als het kooitje van de parkieten open te doen want Nel moest toch zien dat die beesten vliegen konden. Nou dat heeft ze gezien. De ene parkiet vloog hoog en vloog midden in Nel haar soepbord. Wat ze daar wel gedacht heeft? Familie Flodder is er niks bij. Maar het is allemaal goed gekomen hoor. De parkiet leefde verder en Nel kwam ook weer terug.

Huishoudschool

2005-11-24T05:10:00.000+01:00

Ja, ha ha ha. En wie er nu denkt dat ik vertel ,of nog beter laat zien wat er in dit raport staat, nou vergeet het maar. Dat kom je nooit te weten.

Ook naar de huishouschool ging ik met tegenzin,. Strijken, wassen, schoonmaken, dat was niks voor mij.

. Maar dat is nog steeds zo. Schoonmaken in huis vind ik nog steeds vreselijk werk. Het is dat het moet maar anders. Ik was drie jaar op de huishoudschool. In de tweede klas had ik helemaal geen zin meer, dus heb ik maar heel veel gespijbeld. En omdat ik er zo vaak niet was, heb ik de tweede klas natuurlijk niet gehaald. Ik dacht, dan mag ik wel gaan werken. maar nee hoor ik moest de tweede klas over doen. Nou daar had ik dus niet mee gerekend. nog een jaar naar die school. nou ja, ik heb mijn diploma gekregen en dat is de hoofdzaak.

Wandelclub

2005-11-23T05:03:00.000+01:00

Ja hoor, zo gaat ie dan. Ik op een wandelclub. Daar moet je vandaag de dag mee komen. Ik ben in de derde rij rechts buiten. En toch heb ik er leuke herinneringen aan. De avond vierdaagse werd ook altijd in Gouda gelopen en als ik me niet vergis, is het nog zo. Ik zelf heb hem 3 keer gelopen. Hoeveel kilometers wij moesten gaan, weet ik niet meer. Maar het mooiste was de laatste avond. Dan liepen er fanfares mee en je kreeg bloemen die je de hele tijd mee moest slepen. Het beste was als je direct achter een fanfare liep. Je kon dan heerlijk op de muziek lopen.

In de straat die wij woonden, werden de wandel groepen en fanfare , op de laatste avond ,altijd gesorteerd. Dus het was dan altijd proppen vol in de straat. Mijn ouders hadden dan altijd twee emmers water met bekers voor op het muurtje klaar staan voor de mensen die dorst hadden. Ook stond de voordeur open, voor mensen die naar de wc moesten. Daar werd altijd goed gebruik van gemaakt. Eerst laaien en dan lossen.

Madurodam

2005-11-23T04:57:00.000+01:00

In Madurodam. Veel weet ik daar niet te vertellen. Ik denk dat iedereen wel weet wat Madurodam is. In ieder geval hurken Els en ik voor de schepen. Ik ben er jaren later nog eens een keer geweesr, maar dat komt later.

Chris

2005-11-22T03:56:00.000+01:00

Zoals ik al eerder verteld heb, kennen Chris en ik ons al sinds de zandbak. Hij was een keer op bezoek bij oom Wessel en tante Gerda in Waddinxveen. Dat gebeurde wel vaker, maar dit verhaal was toen wij alletwee ongeveer 12 jaar waren, want we zijn even oud. Chris is 1 maand ouder.

We zaten achter het huis onder de werkbank Donald Duck te lezen. "Heel romantisch." Opeens draaien we ons hoofd naar elkaar toe en kussen ons twee of drie keer. We draaien ons hoofd weer naar de boekjes en gaan verder lezen alsof er niks gebeurd is. Ha ha ha, als ik daar nog aan denk! Wat een romantiek. Maar ik heb wel mijn eerste echte kus van mijn man gekregen.

Ook waren we een keer samen zwemmen in de Gouwe. Dat ging prima, want Wessel en Gerda woonden aan de Zuidkade en die loopt paralel met de Gouwe. Dus je kon je binnen omkleden en dan even over de straat en je was bij het water. We hadden allebij zin om een heel eind te zwemmen. Nou, dat mocht wel van Wessel, maar dan moesten we het kleine zwembandje meenemen. Voor het geval er wat gebeurde. En dat vonden wij allebij zo'n onzin, we hebben hem meegenomen, maar onderweg eruit gedonderd. Tja, en dat hadden Wessel en Gerda gezien. Dus toen we weer terug kwamen, kwam Wessel aangelopen en zei, waar is dat bandje. Toen moesten we natuurlijk alles vertellen. Zo zei Wessel, Chris jij gaat in je kamer en jij Mieke jou breng ik naar huis. Thuis aangekomen vertelde Wessel wat er gebeurd was en ma zei, o nou Mieke, ook naar boven naar je kamer. Dus had ik dubbel straf. Maar het kon me niks schelen hoor, we hadden het heel leuk gehad samen en dat was me de straf wel waard.

Met Beer

2005-11-22T03:33:00.000+01:00

Hier ben ik samen met oma naar Avifauna. Dat is een vogelpark in Alphen aan de Rijn. We zijn er met de bus naartoe gereden. Dat ging goed, want het ligt niet ver van Waddinxveen, waar oma en opa woonden.

Mijn eerste fiets heb ik toen in die tijd ook gekregen. Het was zo'n ouderwetse met ronde stang. Van oma en opa mocht ik er een nieuw stuur op laten zetten. Dus wij naar de winkel. Het mooiste stuur vond ik een sportstuur. Opa zei dat die niet bij de fiets paste, maar daar wou ik niet naar luisteren. Nou ja achteraf gezien, het paste helemaal niet bij elkaar. Een oude tweedehands opoe fiets met sportstuur. Maar er was 1 voordeel bij. Gestolen werd hij niet, want niemand wou op die fiets fietsen.

Joop en Els

2005-11-21T04:46:00.000+01:00

Veel weet ik er niet meer van, Els was er maar wat we samen gedaan hebben? Ik was een tenager in die tijd en zal me met Els niet veel bemoeid hebben denk ik maar zo. Het is jammer, maar het is zo. Nu moet ik er heel eerlijk bij zeggen,We hoefden nooit op elkaar op te passen. Joop niet op mij en ik niet op Els. Van de ene kant is dat goed, maar van de andere kant hadden we mischien een beetje meer van elkaar geweten. Maar ja hoe je het ook doet, het is nooit goed. Er hangt altijd wel een andere kant aan.
Hetzelfde telt voor Joop. Ook Joop was natuurlijk in mijn leven maar ook daar weet ik niks meer van. Hij was mijn grote broer die je goed kon pesten onder het eten ed.. Maar meer weet ik niet. Mischien komen er nog herinneringen als ik meer over die tijd schrijf. Jaaa, ik weet al weer wat. Omdat ik hem een keer aan het pesten was, nam hij me hoog en zei, jou krijg ik wel. Hij bracht me achter het huis en zette mij met kleren en al midden in de teil water die daar stond onder de regen pijp. Kletsnat was ik. Maar geholpen heeft het niks hoor. Ik pest nog graag.

3 Kalven 1 Koe

2005-11-21T04:35:00.000+01:00

Ik denk dat we daar aan het wandelen waren. Waar dat was weet ik niet meer. Els probeert moeder de koe te voeren. Ik vind koeien niks aan maar ik weet dat het de lievelings dieren van Els zijn. Ook zei ze een keer tegen ma dat er een koe op de wei liep. Wat was het dan, zei ma, een koe of een stier. Weet ik niet zei Els maar hij had bullebakken onder zijn buik. Sindsdien zijn uiers bij ons altijd bullebakken gebleven.

We waren een keer aan het wandelen met z'n allen, toen we weer aan een wei voorbij kwamen. Daar stond een koe zonder bullebakken. Els en ik aan het roepen naar de stier, je kunt ons toch niks doen want je zit achter het prikkeldraad. Wij de tong uitsteken en rare gezichten trekken. En maar roepen. De stier draait zich om en komt langzaam naar ons toe gelopen. Pa roept ineens, denken jullie eraan dat je een rood broekje aanhebt? Daar zijn stieren gek op. Jeetje wat konden wij rennen en pa en ma maar lachen.

Gouda

2005-11-20T17:27:00.000+01:00

Da Costakade 45. Dat was ons nieuwe adres. Ook daar woonden we mooi. Het was een buitenwijk van Gouda, "de korte Akkeren". Achter de 2 ramen aan de linke kant was mijn slaapkamer. De eerste jaren sliep ik er samen met Els, later alleen.
Deze foto is boven uit het raam genomen. Dus daar zie je de overkant van de straat. We woonden er een paar dagen, toen ma boodschappen moest doen. Ze nam de fiets en weg was ma. Het duurde en duurde, maar ma kwam niet meer terug. Ik was buiten aan het spelen, toen ik ineens een stadbus aan de overkant zag rijden. En wie fietste er achteraan? Ma. Ik heel hard roepen MAMA!!!!! Ma keek, kwam naar me toe en zei, Wat doe jij hier? Nou we wonen hier toch? Welnee zei ma, ik ben verdwaald maar hier wonen we niet. Daarop ik weer, jawel hoor we wonen hier kijk maar door het raam. En ja hoor toen moest ze me wel geloven. Wat was nou het geval? Ze had haar boodschappen gedaan en wou weer terug naar huis, maar wist de weg niet meer. Toen zag ze de stadbus, waarop Korte Akkeren stond en dacht, als ik daar nou achter aan rij, kom ik vanzelf naar huis. Dus is ze de hele tijd achter die bus aangereden. Keek niet naar links of rechts, nee die bus moest ze bij houden. Als ik niet geroepen had, zou ze er nu nog fietsen.

Portret

2005-11-18T18:21:00.000+01:00

Dit portret heeft mijn vader van mij gemaakt. Ik begrijp het nog niet, dat ik zo lang stil kon zitten.

Dit was tevens het Gorkum gedeelte. 1961 zijn we naar Gouda verhuist. Dus daar ga ik nu verder mee. Maar, dat duurt een paar dagen want ik moet eerst foto's en ander materiaal tesamen zoeken. Dat is een hoop werk, dus tot later.

Theater

2005-11-18T04:50:00.000+01:00

Op deze foto ben ik niet te zien. Het was een opvoering van de "Sneeuwkoningin" door de speeltuinvereniging "de Lingewijk". Ik was 1 van de bloemenmeisjes. Maar waar ik sta, dat weet ik niet meer. Het decor was door pa gemaakt. Zo werd iedereen ingeschakeld om mee te doen. Het was ook allemaal lekker dicht bij. Zoals ik al eerder verteld heb, achter ons huis. Ik weet nog wel dat ik de hele uitvoering uit mijn hoofd kon. Toendertijds was het onthouden van de dingen (die me interesseerde) niet zo moeilijk. Dat ziet er nu wel anders uit. Ik was anderhalf jaar lid van deze toneelvereniging , toen zag ik het wel zitten. Ik moest veel te veel doen wat andere mensen mij vertelden en dat was niks voor mij. Je mocht tussendoor niet praten, niet lachen, als je naar de wc moest, moest je het vragen, je moest altijd opletten. Het leek wel op school. Nou ja en aangezien ik de school altijd als "vreselijk overbodig" gevonden heb, maar daar heen MOEST, heb ik het toneelspelen opgegeven. Toen kon ik weer naar lust en leven spelen zoals ik het wou.

Hobby's

2005-11-17T06:12:00.000+01:00

Lezen was alles. Het was vaak heel gezellig als we met z'n allen aan het lezen waren. Een grote schaal met koekjes in het midden en dan hoorde je niks. Dat was nou wat je noemt echt knus. Vooral in de winter als de kachel brande en we er met z'n allen om heen zaten. Tekenen en verven was natuurlijk ook heel mooi. Pa was schilder en nam wel eens van die hele dikke behang boeken mee. Daar mochten we dan in tekenen. Noe dan had je papier genoeg.

In de zomer was ik natuurlijk altijd buiten. En als het even ging, in het zwembad. Ma ging 's middags met Els naar de speeltuin, daar hadden ze een "pierebadje" voor de kleine kinderen. Ma ging dan op een bank zitten te breien of kleren verstellen. Het zwembad was mijn leven. Zo gauw als hij geopend werd, was Mieke in het water. En dat de hele zomer door. Maar ja toen had je ook nog zomers. Het is al gebeurd dat we thuis , in de herfst, al met de kachel aan zaten en ik nog vrolijk in het zwembad was. Dat zal me nu niet meer gebeuren. Brrrr.

Rozen ruiken

2005-11-17T05:54:00.000+01:00

Ik weet nog dat deze foto genomen werd. Wat vond ik dat stom daar te zitten. We moesten eigenlijk ook nog aan de rozen ruiken, maar dat wou ik niet. De rozen stonden naast de voordeur. Zo te zien waren we ook allebij bij de zelfde kapper en we zien er weer schattig uit.

Tv hadden we toen nog niet. Die was nog aan het komen. Af en toe mocht ik bij de buurmeisjes kijken. 's Woensdag middag kwam er altijd een uurtje kinder programma. Om 5 uur begon het en het was een feest als ik mocht kijken. Ik weet nog dat tante Hannie op de tv altijd zwaaide als het programma teneinde was. En wij maar terug zwaaien. Ja, het was wel een heel andere tijd toen.

poppenhuis

2005-11-10T03:54:00.000+01:00

Dat was een heel mooi poppenhuis. Gemaakt van opa en behangen door pa. Daar heb ik wel wat mee gespeeld. Daar was ja ook wel wat mee te doen. Het was ook een hele mooie. Beneden een hal, woonkamer en keuken. En boven badkamer en twee slaapkamers. Ik denk dat andere meisjes er uren lang mee spelen kunnen maar ik niet hoor. De poppenkast heeft jaren lang bij Els gestaan. Die heeft twee dochters en wij twee zoons die met poppenhuizen niks konden beginnen. Later hebben wij hem weer terug gekregen maar, ik heb er niets meer mee gedaan.

Hij staat op zolder. Jammer he? Nu wonen de muizen erin en zijn me dankbaar dat ze een huis gevonden hebben.

Tekenen

2005-11-08T18:12:00.000+01:00

Er zijn in onze familie 3 mensen die goed kunnen tekenen en schilderen. Pa, Joop en Els. Ik niet. Ik zou het mischien wel kunnen maar, ik ben er veel te ongeduldig voor. Als ik begin met tekenen moet het ook gelijk klaar zijn. Als ik dat allemaal van Els hoor hoeveel tijd zij gebruikt voor een schilderij, dan had ik dat ding al lang aan de kant gegooid. Maar dat heb ik met alle dingen die ik doe. Het mag niet te lang duren, want dan heb ik mijn neus er vol van.
Hier is pa aan het tekenen. Hij heeft mij ooit eens geschildert, maar het schilderij is te groot voor de scanner dus ik kan hem hier niet laten zien. Ben ik effe blij.

Els en ik met poppen

2005-11-07T18:03:00.000+01:00

Els en ik aan het poppen spelen. Nou dat deze foto niet echt is, weet ik heel zeker. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit met poppen gespeeld heb. De poppen op de foto zijn allemaal van Els. Ik en met poppen spelen? Een lachertje. Ik heb als klein kind al poppen kapot gemaakt. Een hele mooie pop kreeg ik eens van Sinterklaas. Een paar dagen later was hij kapot. Ik had de ogen eruit gehaald, zand in het hoofd gedaan en dan op z'n kop gehouden. dan kon hij huilen. Weg pop. Nee dat was niks voor mij. Ik vond voetballen, rovertje spelen, bomen klimmen, ed. veel en veel mooier. Achter in de sloot zaten salamanders ,kikkerdril en kikkers. Om die te vangen en in een teil met water achter het huis te laten zwemmen en te wachten tot de kikkerdril kikkervisjes werden, was toch veel interessanter als met poppen spelen. Ik was soms net een jonge. Maar heb er heel veel plezier erbij gehad. Het was een leuke tijd.

Alweer eten

2005-11-05T10:24:00.000+01:00

Alweer eten en alweer een gekke bek. Ook onder het eten zat ik altijd te etteren. Of ik zat Joop onder tafel te trappen en dan zo doen alsof er niks aan de hand was. Ik heb heel vaak in de keuken moeten eten omdat ik me niet gedragen kon onder het eten. Maar zelfs als ik in de keuken zat had ik nog lol in mijn eentje. En als ik dan heel hard aan het lachen was, dan weet ik nu wel zeker dat pa en ma ook aan het grinzen waren.

Hondjes????

2005-11-05T09:55:00.000+01:00

Daar lijkt het op of niet? In de hoek en een schaaltje op de grond. Net zoals de honden gevoert worden. Maar het zal best wel lekker geweest zijn, want we zitten heerlijk te smullen. En we hebben allebij een vork in de hand dus zo erg was het dan toch niet. Over smullen gesproken. Ik weet nog goed dat we een keer met pa en ma op de kermis waren. We mochten allebij een bepaald bedrag uitgeven. Zo, daar heb je het alweer, ik ging overal in. In de draaimolen en alles wat maar snel was en veel plezier bracht, Mieke moest het allemaal meemaken. Mijn geld was dus al snel op maar daar had ik dan ook veel pret voor gehad. Els niet. Nee, die bewaarde haar geld voor touwtje trekken en snoepgoed. Daar had ze tenminste nog wat van. Wat ze bij het touwtje trekken gekregen heeft weet ik niet meer, ook niet wat voor snoepgoed ze gekocht heeft, maar ik weet nog wel dat ik achteraf jaloers op haar was dat zij zoveel dingen mee naar huis kon nemen en ik niet. Ook vertelde ma vaak dat we een keer op de kermis geweest zijn en dat ik stad en land af gebruld heb omdat we weer naar huis gingen. Het moet wel heel erg geweest zijn, want ze hebben zich rot geschaamd. Iedereen liep te kijken wat ze met dat kind gedaan hadden. Hoe kun je ook met een kind naar huis gaan die nog verder op de kermis wil. Zielig hoor.

Familie tref

2005-11-05T09:45:00.000+01:00

Eten met de familie. Van rechts naar links. Pa, ma, tante Gerda ,oom Wessel, opa, oom Ton, achter Ton, maar niet te zien alleen zijn haar is Joop en dan kom ikke met de gekke bek. Het is maar een klein gedeelte van de familie, er zijn er nog veel meer.

Bij sint

2005-11-04T05:11:00.000+01:00

Wat zijn we daar lief. Nou ja we, ik. Els was altijd lief. En dat was het ook wat ik te horen kreeg van Sinterklaas. Ik moest een voorbeeld nemen aan Els zei Sint. Zoals Els me laatst vertelde was ze heel boos op Sint omdat hij dat gezegt had. Ze wou geen voorbeeld voor mij zijn. Heel kwwad was ze. Zoals ik in het vorige stukje al geschreven had, was Sinterklaas avond pakjes avond. Dat werd ,toen wij alledrie niet meer aan Sint geloofden , Heel leuk met suprices en gedichten. Ik weet nog van 1 keer dat ik een boek gekregen had. Ik begon er gelijk in te lezen en was kwaad dat ik niet verder mocht lezen. Nee, eerst de pakjes en dan kun je je gang gaan. Ik vond er niks aan.

Kerstmis

2005-11-03T05:48:00.000+01:00

Kerstmis had en heeft altijd voor mij altijd een bijzondere betekenis. Maar daar zal ik de enigste niet zijn. Ik vond kerst vroeger in Nederland mooier als nu hier in Duitsland. Mijn persoonlijke mening over de kerst in Duitsland is alleen maar kadeautjes krijgen en meer niet. Ik weet dat er veel mensen in Nederland zijn die er ook toe over gegaan zijn om sinterklaas af te schaffen en alles met de kerst te doen maar, de hele zin van kerst gaat volgens mij verloren. Als je vroeger een kind vroeg wat kerst betekend dan kreeg je te horen . Jezus is geboren, gezelligheid, vriendelijkheid, lief zijn voor anderen en natuurlijk lekker eten. Als je het hier een kind vraagt, is het enige antwoord wat je krijg, kadeautjes. Daarom vond ik sinterklaas altijd mooier voor kadeautjes als kerst. Wij hebben het hier ook op de duitse manier gedaan, maar alleen om de kinderen. Vooral toen ze nog klein waren en naar de kleuterschool gingen, moest het wel. Want waarom komt de kerstman wel bij de andere kinderen en niet bij ons. Vertel ze dat maar als ze nog klein zijn.
Wij moesten 's morgens om zeven uur opstaan op de eerste kerstdag. Dan werd het ontbijt klaargemaakt. Nee niet zomaar een ontbijt, nee met alles erop en eraan. We kregen zelfs broodjes (die kregen we alleen met de kerst). We mochten onze nieuwe kleren aan en het was een feest aan die mooi gedekte tafel te zitten. We deden die twee dagen alles tesamen en we deden ons best om lief tegen elkaar te zijn en elkaar niet te pesten (had ik heel veel moeite mee) want met de kerst pest je niet. Wij waren vroeger geen kerkgaanders, maar ik weet dat pa ons wel eens voorgelezen heeft dat Jezus geboren werd en dat we daarom kerst vieren. We gingen ook wel naar een christlijke school. Mischien dat onze ouders gedacht hebben dat we een stootje van boven gebruiken. (vooral ik).

Pa Els en ik

2005-11-02T04:14:00.000+01:00

Pa en zijn twee dochters. Het was winter en als ik aan winter denk, denk ik altijd aan 1 ding. Wakkie lopen. Dus, het was winter, het had een paar dagen gevroren, maar nog niet genoeg om op het ijs te lopen. Zoals ik al vertelde hadden we achter het huis een sloot. Ik was met de kinderen uit de buurt aan het spelen toen er iemand op het idee kwam om wakkie te gaan lopen. Tja, ik wou ook mee doen, maar dit was me toch extra op het hart gedrukt, niet op het ijs te gaan want dat was veel te gevaarlijk. Dus ik naar huis. Mama mag ik wakkie lopen alle kinderen gaan het doen. Nu was de sloot niet diep, dus ma zei, goed, maar als je erdoor zakt ga je twee weken om zes uur naar bed. Hoera ik mocht wakkie lopen. De sloot was ongeveer anderhalf meter breed. De andere kinderen waren al in volle gang. Ik mag ook, riep ik uitgelaten. Ik zet een voet op het ijs en breek er gelijk door. Tot aan mijn knie. Nou, ik janken en naar huis. Het heeft me inderdaad twee weken om zes uur naar bed gekost. Dat was de eerste keer in mijn leven dat ik wakkie gelopen ben. Daarna nooit meer. Ik geloof dat ik mijn les geleerd had.

Paardje rijden

2005-11-01T08:30:00.000+01:00

Daar zit ik goed. Verder Joop, alsmaar verder. Paardje rijden op Joop zijn rug. Over rijden gesproken, ik heb fietsen geleerd op de fiets van ma. Af en toe mocht ik haar fiets gebruiken en in de straat fietsen. Maar...absoluut niet verder als de straat. Natuurlijk, gehoorzaam als ik was, deed ik dat ook. Tot op een gegeven moment een buurmeisje, een paar jaar ouder als ik, aan mij voorbij reed. Waar ga je naar toe? Vroeg ik. Ze vertelde mij dat ze naar de andere kant van Gorkum moest. Mag ik mee? Vroeg ik. Jawel, maar mag dat dan van je moeder? Ja hoor, dat mag ik wel. Als er iemand bij is die groter als ik ben mag dat. Moet je dat dan niet eerst vragen? Welnee dat hoeft niet hoor. (ben ik gek, ze zou eens nee kunnen zeggen). Dus wij fietsten weg. Ik op de grote fiets van ma. We waren twee uur onderweg en toen ik weer thuis kwam, nou toen hadden we de poppen aan het dansen. Pa was ook al thuis van zijn werk en ze hebben overal naar mij gezocht. Hebben natuurlijk vreselijk in angst gezeten. Maar ik had een mooi end gefietst. Iedere keer de straat op en neer was zo saai. Ik mocht toen een paar weken lang niet meer fietsen en vond dat heel gemeen.

Verjaardag

2005-10-31T08:59:00.000+01:00

Verjaardag vieren was bij mij altijd een feest..Er mochten altijd veel kinderen komen en als het niet mocht, dan nodigde ik ze gewoon uit, Als ze dan voor de deur stonden, was het natuurlijk dom om ze weer weg te sturen. Ja slim moet je zijn. Van voor naar achter, 2 meisjes van Schaik, Greta Theunissen, Ik, Annie Theunissen, over buurmeisje waar ik de naam niet meer van weet, Els en Ietje van Meieren. Joop staat er bij te kijken alsof hij zeggen wil van ,mot dat nou. Al dat kleine grut. Niks voor mij.
Dit is weer een andere verjaardag. Er zijn hier ook kinderen uit mijn klas bij. Daar weet ik de naam niet meer van. Ik ben in de zomer jarig, dus had ma altijd geluk dat we buiten konden spelen. Zo hadden we geen rommel in huis. We deden spelletjes zoals koek happen e.d.. Niet zoals vandaag de dag naar Mac Donalds of naar de bioscoop. Ten eerste was het geld daar niet voor en ten tweede had je toen nog geen Mac Donalds. Je moest maar zelf zien dat het gezellig werd. Nou daar had ik met al die kinderen geen probleem mee. Ik heb een hele mooie herrinnering aan mijn verjaardags feestjes.

De twee naaisters

2005-10-30T18:39:00.000+01:00

Ja hoor, allebij aan de naaimachine. Wat zijn we vlijtig. Het is dat ,wat tegenwoordig veel kinderen niet meer geleerd word. Koken en naaien. Het was vroeger heel normaal als je die twee dingen kon. En het was nog makkelijk ook, je kon je eigen kleren maken en later voor je kinderen. Veel goedkoper als alle kinderkleren te kopen. Ik heb jaren later nog van mijn schoonzus Nel (naaister) extra les gehad. Wat heb ik die vrouw vaak vervloekt. Als het niet netjes genoeg was, moest ik alles weer uithalen. En ze was me een pietje precies, je houd het niet voor mogelijk. Maar je leert het zo wel goed. Dat weet ik nu, maar toen.......!!!!

Els en ik

2005-10-30T03:51:00.000+01:00

Daar staan we dan de twee zussen. Ook van ons twee weet ik niet veel meer. Maar een ding vergeet ik mijn hele leven niet meer. Het is een paar jaar later en we mochten samen naar de bioscoop. De film Bamby draaide. Pa en ma hebben ons gebracht en haalden ons ook weer op. De film was in volle gang, het was heel mooi. Tot de scene kwam dat Bamby zijn moeder verloren had. Opeens een gesnik naast mij en een stem, Mieke het is zo zielig. Psst, stil joh. Jaaaaa maar het is zo zielig. Hou je mond nou. Ik schaamde me rot. Zat die arme Els daar in de bioscoop te snikken en werd van mij ook nog uitgescholden. Het is wat hoor, als je grote zus geen medelijden heeft. Toen de film uit was, heb ik natuurlijk groot geprotesteerd bij pa en ma. Nooit, nee nooit ga ik weer met Els naar de bioscoop zei ik. Waarom pa en ma toen aan het lachen waren, begreep ik niet. Nou Els, bij deze wanneer gaan we samen naar de bios? Als het zielig word, dan troost ik je wel hoor, nu kan ik dat wel.

Blokken spelen

2005-10-30T03:42:00.000+01:00

Met de blokken spelen. Het is, zoals ik al eerder verteld heb heel jammer dat ik van Joop en Els van vroeger niet meer veel weet. Ook deze foto, die zoals ik geloof nog in Assen gemaakt was. Maar ik had hem vergeten en vond het te jammer om hem er niet in te zetten.

Huis

2005-10-30T03:07:00.000+01:00

Hier zien we Joop een sneeuwbal gooien. Of hij de persoon die fotograveerd geraakt heeft? Dit is ons huis in Gorkum. Links van het huis stond een gouden regen boom. Ik kwam een keer naar huis, toen deze boom dwars over het dak van het huis lag. Het was een oude boom dus die had het wel gezien. Maar het mooiste was, het was ook nog 1 april. Dus ik kwam naar huis, zag dat en rende gelijk naar ma. Mama de boom is omgewaaid riep ik. Ja ja zei ma, dat zal wel. Echt waar mama, riep ik, de boom ligt boven op het dak. Ja ja zei ma het is 1 april. Neeee, het is echt waar. Nou vooruit dan maar dan gaan we kijken zei ze. En ja hoor toen ze het zag, moest ze me wel geloven. Het domme gezicht wat ze daarbij getrokken had weet ik niet meer maar ik was toen heel trots dat ik het ontdekt had. De boom moet wel heel langzaam naar beneden gevallen zijn. want anders had ma, die de hele dag thuis geweest was, het wel gehoord dacht ik zo.

Gorinchem

2005-10-29T14:47:00.000+02:00

Kijk daar heb je het alweer. Ik vind het prachtig om op de foto te komen en Joop en Els vinden het naar mijn mening maar niks. Dat is het wat ik bedoelde met het verschil tussen ons. Ik het buitenbeentje Mieke. Maar dat geeft niets hoor, mischien begrijpen we ons daarom wel zo goed.

We wonen nu in Gorkum. Daar was het zover ik beoordelen kan een kinderparadijs. We woonden in een hoekhuis met aan alle drie kanten tuin. Voor een kleine tuin en aan de zijkant ook. Achter het huis was een grasveldje met tuin. Daarachter was een grindpad, dan een sloot, dan kwam er een voetbalveld, dan kwam de speeltuin en daarachter het zwembad. Nou wat wil je als kind nog meer. Ik geloof dat die straat de Jacob van de Ulftstraat heette.

Fietsen

2005-10-29T08:10:00.000+02:00

Ik heb nog een verhaal vergeten op te schrijven. We waren met de fiets onderweg. Ik bij pa achterop. Het had de vorige dag heel erg geregend dus, er lagen overal plassen water. Ik had een nieuwe jurk aan en nieuwe kousen. Heel trots zat ik achter op de fiets. Nadat we een heel eind weg waren maakten mijn ouders even een pause maar ik bleef achter op de fiets zitten. Uitgerust, nou dan gaan we verder. Pa vergeet dat ik achter op zit, neemt ( zoals mannen dat doen ) een zwaai met z'n been over het zadel en dondert mij eraf. Ik moet wel heel erg gebruld hebben, maar niet omdat ik van de fiets gevallen was, nee mijn nieuwe kousen waren smerig geworden. Ik was precies in een plas gevallen. Als je je voorstel dat ik altijd smerig was van het spelen, er nooit op lette of mijn kleren schoon bleven, was het wel iets nieuws van mij om boos te worden dat mijn kousen smerig geworden waren. Maar ja ze waren nieuw en ik zal ze wel erg mooi gevonden hebben.

Pas op

2005-10-28T05:30:00.000+02:00

Mijn baby tijd is nu voorbij,

ik werd al snel een peuter.

Ook deze tijd die ging heel snel,

opeens was ik een kleuter.

Mijn vinger laat het duidelijk zien,

dus luister wat ik zeg.

U heeft het wel gehoopt mischien,

maar ik ben nog lang niet weg.

zwarte ringen

2005-10-26T11:02:00.000+02:00

Rechts op deze foto ben ik. Het is dus heel duidelijk, ik heb diepe zwarte ringen onder mijn ogen. Niet van de vermoeidheid hoor. Nee, ik ben daar van de trap gevallen. Drie treden naar beneden en vol op mijn ko.... Al het bloed natuurlijk door de schok naar mijn hoofd gestoten. Een paar weken later ben ik van helemaal boven naar beneden de trap afgevallen en had niks. Ook ben ik een keer, weer van de trap, gevallen en daar is mijn moeder heel erg geschrokken. Ik had mijn tand door de lip en het bloed liep me niet alleen uit de mond, nee, er hing ook nog een stuk tong eruit. Bij nader inzien was het geen tong, maar een stukje kaugum wat aan mijn lip naar beneden hing. Wat een schrikken, ma was er achteraf heel misselijk van. Maar wat een geluk voor mij dat het niet mijn tong was. Hoe had ik anders nog kunnen praten. Zonder tong gaat dat moeilijk. Wat jammer eigenlijk voor de andere mensen. Wat hadden ze een rust gehad, als ik wat vaker mijn mond had gehouden.

grote meid

2005-10-25T19:13:00.000+02:00

Ja, ik was al snel een grote meid. Kon al vroeg met de kruiwagen omgaan en kon nog veel meer dingen. Ik was een keer aan het buitenspelen, toen naar binnen in huis liep, tegen de tafelpoot aantrapte en drie keer govvedomme govvedomme govvenomme zei. Mijn moeder keek me aan zei niks en ik weer drie keer tegen de tafelpoot govvedomme. Nou zei ma nu weet ik het wel, ik heb het nu gehoord. Ik weer naar buiten en gewoon verder gespeeld. Zo, dat kon ik dus ook al. Ja, ik was al snel een grote meid.

Oom wim en ik

2005-10-23T04:46:00.000+02:00

Dit is oom Wim. Ja ik wou altijd of vroedvrouw worden of kapster. Nou het is geen van twee geworden, maar haren knippen heb ik eigenlijk wel in me zitten. vroeg geleerd is oud gedaan. Ik mocht oefenen bij oom Wim. En dat had zijn voordeel dat Chris en onze twee kinderen nooit naar de kapper hoefden. Dat deed ik altijd. Het spaarde veel geld en ik kreeg meestal komplimenten dat het zo goed geknipt was. Maar dan wel van andere mensen. Onze kinderen was het meestal niet goed genoeg, het was altijd te kort. Geeft niks, groeit wel weer aan.

Natuur

2005-10-23T04:34:00.000+02:00

Hier noch een paar mooie natuur foto's. Ik denk dat die gemaakt zijn door onze fotograaf oom Wim. (broer van mijn moeder). Er zijn van mij zo enorm veel foto's in de omloop, dat komt omdat ik in mijn jeugd veel van Wim gefotograveerd werd, later van Joop, die een hobby van het fotograveren gemaakt had en heeft. En dan veel later, foto's die mijn man Chris gemaakt heeft. Ook hij heeft zijn hobby als fotograveren, oftewel hij er momentaan niet meer veel mee doet.

2005-10-23T04:32:00.000+02:00

Kiespijn

2005-10-22T18:43:00.000+02:00

Ja, kiespijn. Oh ik heb zo'n kiespijn. Dus dan naar de tandarts. Het is mogelijk dat ik bij deze tandarts bezoek mijn trauma overgehouden heb. Ik kwam terug met uitgescheurde mondhoeken en een grote bloedplek op mijn jurk. Dus dat betekend, bang voor de tandarts voor je hele leven. Het is goed dat de kinderen tegenwoordig anders bij de tandarts geholpen worden. Ik ben er in iedergeval heel bang voor. Een paar jaar geleden bracht ik mijn schoonmoeder naar de tandarts en zei tegen haar, ik wacht wel in de wachtkamer. Nou mooi niet dus, ik was er twee minuten en toen, niks als naar buiten. Misselijk als een gek was ik. Ik heb toen maar in de auto gewacht en waar stond de auto? Naast een behandelings kamer. En wat hoorde ik daar ? Juist de boor. De ramen van de auto dicht en de radio hard aan. Ik heb al jaren eeen kunstgebid en mijn gebid heb ik onder vol narcose laten trekken. Anders was het niet mogelijk geweest. Het is niet goed als je zo bang bent maar er is nu niets meer aan te doen. Hoeft ook niet meer. Ik leg mijn gebid op de tafel en laat hem maar prutsen.

2005-10-22T18:41:00.000+02:00

Bij oma op schoot

2005-10-21T18:49:00.000+02:00

Daar lig ik dan, bij oma op schoot. Achter oma staat ome Ton, hij is mijn jongste oom. Voor oma staat grote broer Joop. Mijn opa en oma hadden 8 kinderen waarvan ik er 5 gekend heb. Mijn moeder was het oudste en enigste meisje. De rest waren allemaal jongens. Dat moet voor mijn moeder best wel eens moeilijk geweest zijn, ofwel ik me ook kan voorstellen dat ma door haar broers goed verwend werd. Zoals ik al zei, is Ton mijn jongste oom. Hij is maar een paar jaar ouder als Joop. Ze waren vroeger dus veel tezamen.

Ik

2005-10-20T10:16:00.000+02:00

Het moet ongeveer deze tijd geweest zijn, dat ik op de waslijn trapeze wou lopen. Ik ben de schutting hoog geklommen, Naast de schutting was de waslijn, ik pak de waslijn, sta met mijn voeten boven op de schutting en zweef boven de grond. Ik moet het dan vreselijk op een brullen gezet hebben. Ik kan me voorstellen dat ze vreselijk gelachen hebben. Maar, zoals ik al verteld heb, had ik altijd wat nieuws. Ook hebben ze mij iedere keer verteld, als ik ergens niet bij kon, "leg een krant onder je voeten dan lukt het wel". Nou en ik iedere keer proberen maar lukken? Nee hoor ik kwam er nog steeds niet bij. Dan maar proberen met twee kranten, lukte nog niet. Man was ik dan boos. Ze konden mij veel vertellen die familie van mij.

Joop en ik met beer

2005-10-20T10:04:00.000+02:00

Als ik ergens bang voor was, dan wel voor deze beer. Is aan mijn gezicht ook wel te zien.

2005-10-20T09:56:00.000+02:00

Daar zitten we dan samen in de portiek. Mij valt ineens op dat Joop een stropdas om heeft. Mischien dat hij er daarom nu zo'n hekel aan heeft. Zou best eens kunnen. Ik geloof dat de laatste keer dat ik hem met stropdas gezien heb, op zijn trouwdag was.

op de stoel

2005-10-20T09:49:00.000+02:00

Dat ik een parmantig meisje was hoef ik niet te vertellen, dat ziet je zo.

Joop en ik

2005-10-20T09:42:00.000+02:00

Grote broer en kleine zus.Ik kan daar al staan. Hoe oud ik daar precies was weet ik niet, maar zoals ik al eerder verteld heb, was ik overal vlug bij. Ik liep al met 9 maanden. Dus daar hadden mijn ouders ook veel lol in. Hoop ik.

Chris

2005-10-15T08:52:00.000+02:00

Deze lekkere kleine dikkerd is mijn man geworden. Wij zijn sinds 17.02.1972 getrouwd. Eigenlijk kennen wij ons als sinds de zandbak maar daar weet ik niets meer van. Wij zijn later verhuist en Chris is met zijn ouders later ook verhuist. Onze ouders hebben zich nooit uit het oog verloren. Ze kwamen niet vaak bijelkaar, maar af en toe schreven ze, of kwamen ze bij elkaar op bezoek. Maar daarover later meer.

twee mama's

2005-10-15T08:15:00.000+02:00

De twee mama's op deze foto zijn rechts mijn moeder en links mijn schoonmoeder. Die twee waren vroeger buren en vriendinnen van elkaar. Zoals mijn schoonmoeder iedere keer weer verteld, hebben ze daar een moeilijke, maar een hele mooie tijd gehad. Het was in Assen in de Paul Krugerstraat. Mijn moeder , broer en mijn oma woonden tesamen en daarnaast woonde mijn schoonmoeder met haar twee dochters. Vroeger was het de gewoonte dat de bakker , de melkboer en ook de groenteboer aan de deur kwamen om hun spullen te verkopen. De groenteboer ging altijd bij mijn moeder naar binnen. Voordat hij naar binnen ging liet hij zijn klompen altijd netjes buiten bij de voordeur staan. Mijn schoonmoeder, voor een geintje wel te hebben dacht, daar moet ik eens wat aan doen. Ze goot beide klompen vol water en ging op de loer staan. De groenteboer kwam weer naar buiten en trok zijn klompen aan en schreeuwde toen heel hard " GVD, noe hebt ze mie in de klompen piest." Ik kan me het heel goed voorstellen wat de twee mama's daar een lol gehad hebben. Dat verhaal heb ik al heel vaak gehoord en zal het nog wel vaker horen.
Mijn schoonvader en een van mijn ooms waren bevriend met elkaar. Toen er iemand jarig was bij bij ons, ( mijn moeder of mijn oma) Kwam hij ook op verjaardags visite. Mijn schoonmoeder als buurvrouw en vriendin, natuurlijk ook. En zo hebben mijn schoonouders zich leren kennen. Dit was alles voor mijn tijd, maar ik vind het leuk omdat niet iedereen een foto van moeder samen met schoonmoeder heeft.

Els

2005-10-13T18:33:00.000+02:00

Daar zijn we dan, het trio is kompleet. Ik weet het nog heel goed dat mijn zusje Els geboren werd. Mijn moeder had thuis bevallen en iedereen had mij verteld dat de ooievaar een zusje gebracht had. En die ooievaar had mijn moeder in haar been gebeten en daarom moest zij in bed liggen. Iedere keer vroeg ik haar om mij haar been te laten zien, maar dat wou ze niet doen en daar was ik vreselijk kwaad om. Als ik iets kapot had moest ik het ook aan iedereen laten zien. Ik heb overal lopen vertellen dat de ooievaar mijn moeder in haar been gebeten had, wat zullen de volwassenen een lol gehad hebben. Nou leuk hoor.

opa en oma kl.

2005-10-13T06:18:00.000+02:00

Dit zijn de ouders van mijn vader. Ik heb deze grootouders nooit gekend. oma was al langer niet meer op deze wereld en opa moet gestorven zijn toen ik een baby was.

Opa en Oma

2005-10-13T05:49:00.000+02:00

Dit zijn de ouders van mijn moeder. Zoals ik al eerder geschreven heb, heb ik hele mooie herinneringen aan hun. Ik kwam er heel veel en was er graag. Toen ik een beetje ouder was, kwam opa mij ook wel met de bromfiets ophalen zodat ik bij hun kon logeren. Ze woonden in Waddinxveen en ik had daar twee vriendinnetjes. Ik ben veel van vroeger vergeten maar, ik geloof dat ze allebij Corrie heten. Dus als ik bij oma en opa was, had ik altijd iemand om mee te spelen. Ook ben ik een keer heel ziek geweest toen ik daar was. De ziekte van pfeifer had ik toen. Lange weken moest ik in bed blijven, maar vond het helemaal niet erg want ik was toch bij mijn oma en opa. Ook weet ik nog dat we een keer bij hun waren en ik aan het zeuren was, dat ik nog een zusje wou hebben. De broers van mijn moeder vertelden mij dat ik suiker op de vensterbank moest strooien voor de ooievaar. Dat heb ik dus een paar keer gedaan en ja hoor, een paar maanden later werd mijn zusje geboren. Mijn moeder moet al wel van mijn zusje zwanger geweest zijn , want anders hadden mijn ooms er niet zo op aangedrongen dat ik suiker op de vensterbank doen moest. Wat kunnen volwassennen toch een boel onzin aan kinderen vertellen.

geboorte bewijs

2005-10-12T18:01:00.000+02:00

Hoera, het bewijs is er. Ik ben geboren, niet zoals ze mij vroeger altijd verteld hebben tussen de boerekool gevonden. Ik ben niet van de bakker en niet van de melkboer. Hoera, ik ben gewoon een kind van Henk en Dina.

geboorte kaartje

2005-10-12T09:15:00.000+02:00

Daar ben ik dan. Het kaartje vind ik zelf erg leuk. Het was vroeger en is tegenwoordig eigenlijk normaal om thuis te bevallen, maar de dokter vond het beter dat ik in het ziekenhuis geboren werd, omdat hij dacht dat ik een tweeling zou worden. (heeft mijn moeder mij verteld). Gelukkig ben ik maar alleen op de wereld gekomen, want twee van mijn soort, ik geloof dat mijn ouders dan helemaal gek geworden waren. Zoals ik al eerder verteld heb, hadden ze met mij handen vol te doen.

rekening

2005-10-12T08:47:00.000+02:00

Nou ja, dat is wat hoor. Wat een geld zeg. Het gebruik van de verloskamer en tien dagen in het ziekenhuis. Moet je vandaag de dag komen. Ik heb deze rekeningen van mijn broer Joop en schoonzus Nel gekregen. Die hadden deze rekeningen nog. Ik vind het zelf heel leuk en weet nu dat ik in iedergeval 80 gulden waard was.

navelbandje

2005-10-12T08:30:00.000+02:00

Hier een rekening van luiers en navelbandjes die mijn moeder gekocht had voor ik geboren was. Twintig gulden was toendertijd natuurlijk een hoop geld.

Joop en ik

2005-10-10T08:30:00.000+02:00

Ja Joop , vasthouden die zus van je. Het was en is geloof ik nog steeds zo, dat ik het buitenbeentje van ons drieen was en ben. Terwijl Joop en Els rustig en bedachtzaam waren en zijn, was ik altijd in de weer, altijd onderweg, vlot met de bek, nooit zo als anderen me wilden hebben. Dat is nu niet meer zo erg als vroeger, maar het zit nog steeds in me. Toen mijn moeder zwanger was van mij, dacht de dokter dat ik een tweeling zou worden zo ging ik te keer. Ik kon al heel vroeg lopen, toen ik lopen kon, begon ik overal boven op te klimmen. Er was geen schutting te hoog voor mij waar ik over heen klom. Ik had altijd kapotte knieen. Had ik de benen niet op de grond, dan had ik ze in de lucht en stond op mijn hoofd. Ik geloof graag dat ze handenvol te doen hadden met mij.

in de box

2005-10-10T08:14:00.000+02:00

Nou, daar zit ik dan. In de gevangenis. Zo werd ik altijd bij mooi weer naar buiten neergezet. Opgeruimd staat netjes. Lekker in de frisse lucht. Bij onze eigen kinderen hebben wij het zelfde gedaan vroeger. Met vele blikken naar buiten, kon je binnen even wat doen. Of het pedagogisch in orde was weet ik niet, maar het was wel makkelijk en gezond.

2005-10-06T18:43:00.000+02:00

Dit is een van mijn lievelings foto's. Samen met Joop bij oma en opa. Aan deze grootouders heb ik hele goeie en mooie herinneringen. Het zijn de ouders van mijn moeder. De ouders van mijn vader heb ik niet gekend, die waren al gestorven. Ik ben naar deze oma genoemd. Oorspronkelijk heet ik Willemina, maar ik word Mieke genoemd. Zo noemde opa , oma ook vaak. Gelukkig heb ik niet de naam gekregen die hun kinderen altijd riepen. Ze noemden oma altijd MOE, of MOEKE. Nou dat hoeft voor mij niet hoor. Wat ik nog heel goed weet is, dat als ze op bezoek kwamen , hadden ze altijd een reep chokolade voor ons bij zich. Het was niet veel, maar toen was het voor mij altijd feest als de reep kwam. Ik was later heel graag bij oma en opa. Ik werd er ook goed verwend. Maar dat besef je later eerst als je ouder geworden bent.

2005-10-06T18:06:00.000+02:00

Hier ben ik dan. Prinsheerlijk op het mooie kussen. Een trotse moeder en een trotse broer staan naast mij en wie de foto gemaakt heeft weet ik niet, maar het zal wel mijn oom Wim geweest zijn. Hij was fotograaf en heeft van mij vroeger heel wat foto's gemaakt. Mijn broer Joop staat er heel trots bij, maar ik kan me voorstellen dat hij het er best moeilijk mee heeft gehad, dat ik op de wereld kwam. Eerst zes jaar alleen als enig kind en kleinkind en dan zo'n klein opdondertje in huis die alle aandacht krijgt. Vijf jaar later is mijn zus Els geboren. Dus we liggen met onze leeftijd heel ver uit elkaar. Je zou kunnen zeggen dat we alledrie enigst kind zijn. Echt broer en zus waar je mee spelen kon, was er voor ons drieen niet bij. Maar nu we ouder geworden zijn is de broederlijke en zusterlijke band naar mijn gevoel heel hecht. We hebben veel contakt met elkaar en ik ben dankbaar dat ik ze heb. We woonden in Assen in de Paul Krugerstraat. Ik weet er niet meer veel van want ik geloof dat ik een jaar of drie was toen we naar Dordrecht zijn verhuist. Daar hebben we ongeveer een jaar gewoond en zijn toen naar Gorinchem verhuist. Daar heb ik mijn jeugd verbracht. Toen ik aan jaar of elf was, gingen we naar Gouda. Daar was mijn tienertijd en heb daar tot mijn 21 jaar gewoond. Sindsdien woon ik in Duitsland.

Jonge oudjes

2005-10-04T11:38:00.000+02:00

Hier begint alles mee. De twee oudjes. Mijn ouders, Henk Kleinstra en Dina Kleinstra v. d. Vaart.